Yillar boyu 20. yüzyilin 2. yarisinina dair öyküleri parça parça dinledim hep. Takviminden kopup yere savrulmus ve karismis yapraklar gibi sirasini bilmeden ögrendim.

Sonrasinda Tomris Giritlioglu sayesinde Hatirla Sevgili bosuklari doldurdu, takvim sayfalarini siraya soktu, bilinmeyen o 50 yilin 30 unu ekrara tasidi. Her bölümü müthis bir keyifle izledim, ögrendim…

Geçmisini bilmeyen toplumlarin gelecegi karanliktir, orta asya dan çikis öykümüzü anlatirken yakin tarihimizi yok saymak terk eden sevgiliyi eski resimlerden kesip çikartmak gibi geliyor bana. Resimde görünmese bile, eksik kalan kocaman bir yara, bir bosluk gibi duruyor aslinda.

bilmek, ögrenmek ve anlamak o boslugu geç bile olsa ancak doldurabiliyor… o yüzden kim ne derse desin her zaman Hatirla Sevgili benim için özel ve anlamli kalacak.

Hatirla Sevgili’nin tam da biraktigi yerden, 80 darbesinden itibaren öyküsünü (ya da öykümüzü) anlatmaya baslayan ise Bu Kalp Seni Unutur mu? oldu. Tam da bekledigim oldu aslinda, 80 ler benim çocuklugum 90 lar ise gençligim… hafizamin tozlu raflarindan neleri hatirlayacagimi çok ama çok merak ediyorum.

Aslinda bu dizi için ironik bir isim, hani meshur toplum sloganimiz var ya “Türkiye seni unutmayacak / gurur duyacak”… Darbe ile kanadi kirilan onca insan darbeyi unutabildi mi? Hiç sanmiyorum.

Dizinin 3. bölümünü izliyorum bir yandan, bir yandan bu satirlari yaziyorum….

Bazi cümleler öyle çarpici ki, ve ülkenin simdiki “flas” gündemi ile öyle alakali ki…. daha demokratik bir anayasaya sahip olmayi ve aklimdan geçenleri korkmadan buraya yazabilmeyi isterdim.

Simdilik 70 lerin sonunda bir kusagin nasil da acimasizca ezildigini izliyorum; 12 eylül ün bilançosunu ise rakamlardan biliyordum sadece.  Rakamlar canlandi ekranda, insan yüzleri aldi her bir rakamin yerini.

Dizide neler olup bittiğini bile hala anımsıyorum; ziyaretçilerin ilk gelişlerini, gizli planlarını, kaçışlarını ve geri dönüşlerini… nefes kesici idi. Hatta geçenlerde yeniden bulabilir miyim diye forumları taramıştım ama sonuç çıkmamıştı. Çok mu içten istemişim nedir, keşke başka 1–2 şey daha isteseymişim.

Dün gece yarısı, tesadüf eseri serinin yeniden çekildiğini ve gelecek çarşamba ilk bölümünün yayınlanacağını öğrendim.. Elbette havalara uçtum, tam olarak ayaklarım tekrar yere basamadım bir türlü. Tek suçlu dizinin enfes Promo videosu.

Bir dönem dizisi olarak müthis; özellikle görsel anlamda… Fosur fosur sigara içen amerikalilardan, ofisteki daktilolara kadar hersey muhtemelen dönemin aynisi. dizide merak uzandiran tek konu sigara mevzu olmustu; biraz arastirinca aslinda organik temelli sigara ile alakasi olmayan birseyler içtiklerini okumustum.

Sevemedim bir türlü diziyi ama; denedim de olmadi. Hala da anlamadim, neden bu kadar seveni var diye. Hatta dün aksamki ödül töreninden sonra (bu sene de en iyi dizi dalinda emmy ödülünü kapiverdi) saskinligim kat ve kat artiverdi.

TV dünyasinin Oscar i hayal kirikligi yaratmaya devam ediyor bende malesef…

En basta “The Big Bang Theory” deki inanilmaz oyunculugu ile Jim Parsons’a bir heykelcik uzatamadiklari için.

Sirf yukaridaki sahne için bile izlemeye deger aslinda.

1; giristi, addison in gelisi ile allak bullak olan kisa bir tanitim gibi idi,

2; muhtesemdi, hiç bu kadar güzel bir sezon finali izlememistim (hala da izlemedim), tam 3 bölüm resmen heyecandan ayakta izledim…

3; te meredith in parçalari vardi her tarafta, ama sonunda parçalanan ve hala toparlanmaya çalisan christina oldu

4; degisimdi… arada gelip giden hastalarin arka planinda degisen hayatlari izledim,

ve 5; sahane bir sezon bana göre, karakterlerin uçlarini sinirlarini ortaya koyan, her bölümü ayri bir heyecanla bekledigim müthis bir sezon devam ediyor.

Her bölümü izledikten sonra, dizinin yazarlarina ait resmi blog unu da okuyorum, bayiliyorum hatta…

Geçen sene mayista bu blog da okumustum, dizinin fikir babasi/annesi Shonda Rhimes, her sezon finalinde bir sonraki sezonun finalini kafasinda canlandirirmis;

So that was Season Four.

Right after we finished filming the finale of Season Three, I sat down with the Grey’s writing staff and I pitched them the last scene of Season Four.  That’s how I do it.  I start at the end.  When Season Two concluded, I pitched the image of Cristina tearing off her wedding dress and crying in Meredith’s arms.  For this season, I knew immediately that I wanted more hope.  I knew I personally NEEDED more hope.  So I pitched Meredith standing on Derek’s land in a field of candles telling Derek where the living room could be, where the kitchen could be, where the kids could…

 yaratici beyinleri daha çok kiskanmaya basladim bunu okuduktan sonra :)

Bu 3 saatin ilkinde önceki iki sezon özetlenecekmiş, sonrasında ise 2 saatlik bir yeni sezon girişi yapılacakmış (kaynak). Daha ne isterim :) 

Good will battle evil.. Because in every hero, there could be a villain!

PS: tek kötü Sylar değil miydi?