Bir çarpi daha…
Bugün, 12 ekim 2008 günü, “denizkızlarının en küçüğünü” uğurladık.. bu sabah birleşik krallığın kalbine doğru uçuverdi.
Her ne kadar (bir türlü çıkmayan vizesi yüzünden) sürekli yenilediğimiz veda yemeklerinde “yeni bir hayat, yeni bir şehir..” sloganını dilimizden eksik etmesekte… gidenin ardından bakakalmakta zor!
son kaç yılda onca kişiyi (bazılarını ikişer üçer sefer hatta) uğurlayan benim bu duruma aslında alışmış olmam beklenirdi değil mi? malesef insan tüm sevdiklerini yanında taşıyamıyor!
günlerce görüşmesek/konuşmasak bile, şurada, okulun bir köşesinde olduğunu bilmek bile güzelmiş.
Şimdilik Ankara 0 – Londra 1, malup durumdayız…
benim buraya yazmam olayli oluyo biraz ama…
demek istedigim sudur, bilemiyorum gidene mi daha zor kalana mi bu is.. Ama artik senin siran geldi be musa, biraz da sen yolcu edil bence o havaalani kasveti icinde.. Beklerim diyecegim ama senin kafanda baska planlar varmis anlasilan, e buralar da soguk zaten :))) Bahar sirasi misafirlige gelirsin en kotu :)
Geldi ve geçti hatta çoktan, uzatmalar bile bitti :)
yeni planlar var aklımda, bakalım hayat bizi ne tarafa sürükleyecek.
Gelirim tabiki misafirliğe!