Gecenin bir yarısı, kulağımda müziklerim.. kaptırmış kendimi çalışırken.. aslında dinlemezken çalan şarkıları.. sadece çok rahatsız edenleri Next le geçerken.. onca şarkının arasından fırlayıverdi.. bu hüzün ve acı kokan ayrılık şarkısı;

bencil,
ruhsuz
ve boş gözlerle..
karşımdasın yabancı halinle!
bu ilk değil,
ama daha önce
bu son demen
bu kadar… koymamıştı niye

Zordur değil mi? Ayrılık bu kadar tazeyken gidenin ardından güzel cümleler kurmak.. hele o “son anı” defalarca tekrar izlerken.. her küçük ayrıntıyı düşünüp yorumlamakla boğuşurken!