Bugün (ve hatta bu sıcak günde) mezuniyet töreni vardı okulda. Yılların alışkanlığı ile yine katıldım törene.. ama bu sefer cüppe alıp stadyumda yürümedim.. dışarıda kapının açılmasını bekledim.

Bir yandan kendi tören istatistiğimi yaparken; 8 senede 6–7 tanesine katılmışım, 3 sefer cüppe giyip stadyumda turlamış ama sadece ilkinde diploma almışım, bir yandan da bu senenin bana göre neden bu kadar buruk ve kısmende hüzünlü geçtiğini düşünüyordum! 

En çok kızdığım, isimleri anons edildikleri halde törene katılmayanlar oldu…  Bütün gün gitmemeyi düşünüp, sonrasında da ayaklarımı sürüyerek gelsem de.. kızdım işte gelmeyenlere! (bana ne değil mi?)

İnşaat’ın o bitmeyen diploma kuyruğuna vardığımda, tüm o “sonları ve hüzünleri” bir kenara bırakıp etraftaki çoşkunun ve umudun (ve pozitif enerjinin) içine bıraktım kendimi.

İzlerken 2007 mezunlarımızı aklıma … kendi mezuniyet törenim geldi, kendi arkadaşlarım, kaç seneyi birlikte geçirdiğim onca insan geliverdi. Geçen yıllarda ne çok savrulduk böyle;

So if we get the big jobs
And we make the big money
When we look back now
Will our jokes still be funny?

PS: Günül en güzel ve şaşırtıcı haberi çok sevdiğim o eski (ama cidden en eski-18 yıllık) arkadaşımdan geldi. Bu hafta içinde bahsedeceğim.. mutlaka :)