Fragile ın ispanyolcası, fırahilidad diye okunuyor kendisi.. Son birkaç gündür kulaklarımda çınlayan şarkının ta kendisi. Sting in o insanın içine uzanıp dokunan fragile şarkısının ispanyolcası yani, yine Sting den dinlemek ise ayrı bir keyif elbette!

On and on the rain will fall
Like tears from a star…
On and on the rain will say
How fragile we are?

Bir yandan da düşünüyorum, ne kadar kırılgan olduğumuzu! Yaşam boyu etrafımıza ördüğümüz duvarların / kabukların aslında camdan olduğunu, ve bir anda paramparça olabileceğini. Kurduğumuz tüm o dostluklar, arkadaşlıklar, aşklar ile sapasağlam bir kale gibi yükseldiğimizi tam da düşünürken, kendimizi camdan bir seranın içine hapsedilmiş, hareket etmekten bile korkar buluvermemizi.

Mitolojik Truva hikayesindeki o yenilmez kahraman Achilles in en zayıf noktası, ölüler ile yaşayanlar dünyasını ayıran Styx nehrine batırılmayan tek yeri olan topuğu imiş. İlginç değil mi; öyle büyük bir kahraman için komik bir zayıflık gibi görünsede sonunu getiren darbeyi de oradan almış.

Peki bizim en zayıf noktamız, camdan kalemizin en ince duvarı neresi?

Kalemizin kapılarını her gelişlerinde sonuna kadar açtığımız, en çok sevdiklerimiz, en çok güvendiklerimiz, camdan duvarların içinde ihanetlerini hiç beklemediklerimiz değil mi?

Bu sebepten değil midir, zaman geçtikçe daha az insana hayatımızda yer açmamız, kaybettiğimiz duvarların yerine yenilerini örmektense kalemizin kapılarını tamamen kapatmamız, ve de içeride kalanlara elimizde kalan tüm güveni ve umudu yüklememiz. Zaman geçtikçe daha da kırılgan olmamız, daha az insana daha çok güvenmemizden degil midir?