Bu sene sonları yaşıyorum.. daha geçen gün son bahar şenliğim derken bugün sevgili okulumdan yeni bir yazı aldım.. görev süremin bir defa daha uzatıldığına dair!

Beni üzen beklediğimden daha kısa süre uzatmalarından çok, son defa uzatmaları idi; daha doğrusu bunu bu kadar öz ve keskin bir biçimde belirtmeleri idi.

Akşam ayaklarım beni stadyumun tepesine götürdü… kulaklarımda sevdiğim şarkılar çınlarken okulu ve şehrin ışıklarını izledim uzun bir süre. Serin ankara gecesinde oturup düşündüm uzun  uzun… geçen onca seneyi ve ufukta yatan bilmediğim geleceği.

Gücün var mı sevgilim
Derin sularda inci tanesi aramaya
Cesaretin kaldıysa
Hala benle aşktan konuşmaya
Söyle canım sevgilim
Hayat bize oyun oynuyor olabilir mi
Yorgun gibi bir halin var
Duyguların karışık olabilir mi

Sil baştan başlamak gerek bazen
Hayatı sıfırlamak
Sil baştan sevmek gerek bazen
Herşeyi unutmak

Sanki bugün son günmüş gibi
Dolu dolu yaşamak istiyorum ben
Her ne çıkarsa yoluma
Selam verip yürümek istiyorum ben

Dolunaydan hemen sonraki gece… bu gece düşünecegim, kendimle hesaplaşıp yarın yeni bir güne uyanacağım. Hayat yarın eskisinden daha kolay ya da daha acısız olmayacak belki, ama tıpkı hayatta en sevdiğimin yıllar önce  söylediği gibi “yarın güneş dünden daha parlak doğacak”. Degil mi?