Senaryo
Sabah posta kutunuzda uzun zamandır görmediginiz bir arkadaşınızdan bir email bulurusunuz. Kısa ve öz olmasına bakmadan uzun bir cevap yazmaya girişirsiniz.. Sonra telefon çalar.. bir de bakarsınız sabah maili atan “dayanamamıştır hasretinize” ve sizi aramaktadır.
Sevinip yazdıklarınızı sözlü anlatırsınız, içten ve samimi… O da birşeyler anlatır.. hayatına dair..
Sonra, bir garip soru sorar; “şu restoran neredeydi?” diye.. kartvizit arar, bulamaz, telefonda adresi tarif edersiniz “.. okulu geç, sağa dön..ileride solda”
Teşekkür eder ve kapatır.. sizde kapatırsınız!
Sonrasında bir garip hüzün sarar içinizi.. özlem! bir de garip bir şüphe “neden aradı beni?”.. yoksa sadece adresi sormak için mi?.. gerisinin bir anlamı yok muydu?
Çok mu şüpheci bir adam oldum ben?.. bilmiyorum … ama içimden geçenleri yüksek sesle düşünmeden edemiyorum.
Evet, itiraf ediyorum! Ben seni özlediğimden aramıyorum?!?!? Ev yerleştirmek için (bak uzun zamandır gelmiyorsun, koltuklar taşıyamıyoruz 1.5 kız başımıza, sonra anahtarda değiştirilecek, hem daha avize takıcaksın?!?!?!), kahve içmek için, sonra bilgisayar işleri için, hmm başka?!?… Ahhh en önemlisini unutuyormuşum, muhabbet etmek, sesini duymak için arıyorum. Aaa Musa bea, ben seni özlediğimden de arıyormuşum yaa.. Bak görüyor musun boşa gitti bunca satır! Sen özlenmeyecek gibi misin yaa?!?!? Bağımlılık yapıyorsun, en azından Akınç Kızlarda yapıyorsun işte!
Denizkızı.. öldürdün beni yine gülmekten; 1.5 kız ha? kim 1 kim 0.5? yoksa kelle başı 0.75 misiniz bakiim? Sen bu kadar iş sayarsan gelirmiyim hiç! ablacığın hala yapmadı degil mi salonu 3d max de.. çık çık!