2003 yılı, Türk-Yunan ortak yapımı harika bir film, a touch of spice / politiki kouzina. Ege nin kavuşamayan iki yakasını anlatan, iki toplumun ortak yemek kültüründen enfes bir ziyafet sunan şahane bir film. Ayrılığın, özlemin, umutla saklanan bir sevginin yıllara bölünmüş hikayesini anlatan, bazen tatlı tatlı güldüren bir İstanbul filmi.

Astronomi yi, gastronomi nin içinden çıkartırken, bunca düşmanlığın ve öfkenin manasız olduğunu gösteren, ege ile ayrılmış iki ülkenin aslında bogazın karşı kıyısı kadar yakın olduğunu gösteren bir sinema şöleni. Özenle seçilmiş müzikleri ve doyumsuz İstanbul manzaraları ise cabası…

Milliyetçi duygular ile izlemeyin derim bu filmi, çünkü “İstanbul dünyanın en güzel kentidir” cümlesi ile gurur duymak isterken bunu bir rumun agzından hem de “konstantinapol” olarak duymak canınızı yakabilir.

Bir Türk olarak degil de, insan olarak izleyin bu filmi ve bu topraklarda büyümüş birinin, hangi milletten yada dinden olursa olsun, yine sizin gibi boğaziçini çok sevebilecegini tüm duyularınız ile hissediverin.

Gelir gelmez açtım yine.. gazete syfalarını, içim kararıyordu tam, bırakıverdim kenara. Oysa daha ankara ya geleli 2 saat olmadı ve ben şehrimin havasına alışmaya çalışıyorum. Afyon daki deli soguktan belli idi aslında, beni soguk bir ankara nın karşılayacagı. ama şimdi güneşli bulutlu rüzgarlı.. kısaca ne yapacagına karar verememiş bir gökyüzü var penceremde, bir de bıraktıgımdan beri daha bir sararmış agaçlar.

İtiraf ediyorum, ben bir internet bagımlısıyım.. 8 gün boyunca bir kaç sefer dialup baglanıp, hızına küfrettikten ve etraftaki komşulardan hiçbirinin kablosuz modem takmadıgına sinirlendikten sonra, nihayet bugün tekrar online olabildim.

Gidiş yolunda Türk-Yunan ortak yapımı, A Touch of Spice’ı, dönüş yolunda ise geçen senenin oscarlı filmi Crash’i izledim. İki film hakkındaki tüm hislerimi ayrı bir yazı ile anlatacagım.

Bu tatilde şu anda yegenimin okudugu, benim de yıllar önce mezun olduğum, ilkokulumu ziyaret ettim. Minik minik sıraları görmek, aynı koridorlarda yıllar sonra yürümek etkiledi beni. İlkokul ögretmenim emekli olunca, okul müdürünün kapısını çaldım. Kısacık görüşmede okulun web sayfasında mezunlar bölümünde kendime bir yer ediniverdim, kimbilir belki bu sayede eski okul arkadaşlarıma birgün ulaşabilirim.

Karşımda bir televizyon bulunca, tatilde envai çeşit dizi izledim.. Türk televizyon kanalları dizi üretiminde rekora koşuyor olmalılar, hatta takip edebilene madalya vermeliler bence. Konularda benzer neredeyse, eski türk filimlerinden çalıntı zengin kız & fakir oglan aşkları var bol bol.. bogazda yalılar, cilası taptaze lüks arabalar; ülkenin %5 inin ancak yaşadıgı bir hayatı hep birlikte oturup izliyoruz.

Tatil uzundu.. bana da uzun geldi.. onca iş bekler şimdi beni!