Aslında yakışır.. ama (evet bir ama var olayın içinde) insan düşünmeden de edemiyor, Orhan Pamuk un son yıllarda kazandığı ya da üzerine çektiği politik kimliğinin bu ödülü almasını sağladı mı? Bugün New York Times da çıkan makale de benzer bir düşüncenin sadece Türkiye de degil, nobel in evsahibi İsveç te de geliştiğinin bir göstergesi degil mi? Her ne kadar akademi ödülü romanlarından ve hatta “yaşadığı şehir, İstanbul a dair melankolik arayışı” ndan dolayı verdiğini söylese de, son dönemde kitaplarından çok söyledikleri yüzünden konuşulan bir yazarın bu ödülü alması… insanın kafasında soru işaretleri bırakıyor. Belki de yıllardır üzerimize örttügümüz “türk ün türk ten başka dostu yoktur” söylemimizden ve “batı ne yapıyorsa aleyhimize yapıyordur” önyargımızdan dolayı bu ödülü sindiremiyoruz.

Her ne kadar okumayı çok sevsem de, Pamuk romanlarından sadece birini “benim adım kırmızı” yı okudum. Kurgusal ve teknik olarak kesinlikle başarılı bir romandı, ama aynı zamanda bana keyif vermeyen, konu uzadıkca uzayan sıkıcı bir roman dı.. Yazarın ilk romanı degildi belki ama “çıkış” romanı idi.. popülerligine inat güzel olması beklentisi ile elime almış, sonuna kadar okumuş ama bir daha da onun romanlarının yanından geçmemiştim. Benzer bir hissi yaşadığım diger bir yazar ise Ahmet Altan olmuştu sanırsam.. Sevilen, okunan ama benim tarafımdan okunmayan yazarlar listesenin baş köşesindeki iki isim olmuşlardı.

Pamuk un romanlarını okumasam da, yurtdışında “kar” romanını kitapçıda gördügümde sevinmiş ve gurur duymuştum, ne de olsa o da bu ülkenin bir insanı idi ve yazdıklarını dünyaya taşıyabiliyordu, birileri orada bir yerlerde Türkiye ye dair birşeyler okuyordu.. ve şüphesiz güzel ülkem bunu çoktan hak ediyordu.

Yazdıklarını begenmesem de, röportajında söyledigi fikirlerinin çoğuna katılmasam da… Dünyanın en saygın edebiyat ödülünü ona yakıştı!