Gitmek..

Hani derler ya “tasını taragını topladı ve gitti” diye.. tası anlarım ama neden tarak, belkide ben bu deyimi yanlış biliyorumdur, çok sevdigim bir arkadaşımın “agzını hayıra aç” söyleyişindeki “hayıra” yı “ayrı” diye bilmesi gibi.. ah ne gülmüştüm bunu duydugumda.

Henüz gitmiyorum ama.. gitme fikri sarıp sarmalıyor giderek beni.. Ankara ya veda ediyorum bazen.. bazen de edemiyorum.. yine bölünüyorum, yine parçalanıyorum. Biliyorum 10 senelik ankara maceramın sonuna dogru yaklaşıyorum, bu şehirdeki son kışım beni bekliyor… belkide ilk defa kar yagmasını diliyorum, onca sene karsız bir kış diledikten sonra komik ama.. insan işte, anlamak mümkün degil bazen bizi.

Korkutuyor beni, alıp başımı gitmek, hele hele 2 koca bavula sıgdırıp herşeyi, bir koca uçaga atlayıp uzaklara kanat çırpmak.. geride kalanları düşünüyorum.. kimler özleyecek beni, ya da kimler arayacak beni.. Bir de o uçaktan inince nasıl hissedecegim? mutlu, gergin, umutlu, şaşkın.. kimbilir.. hayat sürprizler ile dolu. Şu an hissettigim, en azından emin oldugum, degişiklik zamanın geldigi ve kanatlarımı açıp havalanmam gerektiği.. nereye inerim sonra bilmiyorum, ama ben yavaş yavaş veda ediyorum.

Tagged as: